Þá eru tískuvikurnar yfirstaðnar í New York, London og Mílanó, og tískuvikan hafin í París. Það eru skiptar skoðanir en ég held það sé óhætt að segja að tískuvikan í París sé sú sem flestir bíða spenntastir eftir. Tískuvikan haust/vetur 2013/2014 er sú stærsta hingað til, með 99 „on calendar” sýningar sem smekkfylla þessa óvenjulega löngu viku, en hún hefst fyrr og lýkur sienna en venjulega. 9 dagar af stöðugri „Ready to Wear“ dásemd. Stemningin eins og gefur að skilja er spennuþrungin og orkan í borginni mögnuð. Ritstjórar, fyrirsætur, innkaupastjórar og fjölmiðlafólk æða milli staða í metróinu og leigubílum. Það er eins gott að missa ekki af neinu.
Það eru 12 sýningar á dag og hönnuðir frá 22 ólíkum þjóðernum sem koma fram.
Dagur 1: Þriðjudagur 26. Feb
Það sem stóð uppúr voru tvær rísandi stjörnur frá Belgíu: Veronique Branquinho og Cedric Charlier, báðir hönnuðir sendu frá sér sterkar en ólíkar línur.
Branquino útskrifaðist úr listaháskólanum í Antwerp og hefur unnið til margra verðlauna síðasta áratuginn sem mest spennandi nýliði. Vetrarlínan að þessu sinni var elegant, stílhrein silúetta í mjúkum svörtum og kamel tónum með litlum skotum af skærgulum og jaðegrænum. Skírskotun í alþjóðlega tísku með afrískum viðar armböndum, japönsk „obi“ silúetta og kúrekahattar gera útkomuna ófyrirsjáanlega.
Charlier var í tvö á yfir „creative“ deild Cacharel. Einmitt á þessum tíma í fyrra frumsýndi hann sína fyrstu línu og þótti hún sýna karlmannleg og kvenleg form í bland við fágun og mínímalisma. Vetrarlínan sem hann sýndi í gær var svöl , stílhrein og í anda arkitektúrs. Svartur mínímalismi og alvarleiki réð ríkjum í fyrstu en svo lifnaði töluvert við með barbíbleikum, flöskugrænum og heiðgulum sem hristi allverulega upp í dökku, þungu flíkunum.
